De meesters van de chaos

Voordat we echt in de grote stad geland waren gingen we vaak op nachtelijk avontuur naar Amsterdam of Rotterdam. De sound in Parkzicht was heel anders als in de Roxy, waar je vaak niet eens binnen kwam. Wat er opviel waren de weinige platen die eruit sprongen in beide clubs, de meest opvallende was Android van de Prodigy, zowel bij de proto-gabbers als bij de Mdma-elite een knaller van het land.

De eerste keer dat ik met Prodigy mocht draaien was in 1993 in de Westergasfabriek, op een vroege versie van Awakenings. Remy en Lady Aida stonden op de bill en het was, zoals meestal in Amsterdam, een techno house verhaal. Na de Prodigy was het mijn beurt en inmiddels was ik al twee jaar Melkweg dj dus de crossover zat erin gebakken. Begon wel met techno acid 130, na half uurtje als tegen de 140 en toen kwam het moment waardoor het niet boterde met de techno-house mafia, het was genoeg. Boom Beastie Boys. De helft sprong de lucht in, de andere helft wilde de dj lynchen. Gelukkig stonden we achter een soort van kippengaas waar de bierflessen op kapot sloegen en een dozijn woedende techno meisjes en jongens het gaas naar beneden probeerde te halen. Die Beastie Boys liet ik niet uitlopen, snel Lee Scratch Perry erin en daar weer 160 breakbeat jungle-tek met rechte kick over. Gehavend, maar weer in de game. Liam zat te gniffelen aan de zijkant en de rave duurde nog lang.

  In de zomer van 1994 stond de Prodigy op Metropolis in Rotterdam. Bij mijn weten het eerste festival optreden, het was ook het debuut van Wu-Tang en de locale gangsters waren zowaar naar het hippie park gekomen. Voor de Prodigy lag er een vreemde spanning op het veld, aan de ene kant stond de Surinaamse crew, gezellig bij elkaar. Aan de andere kant stonden de gabbers, in grote getale, ook dicht op elkaar. In het midden stond het nietsvermoedende rock publiek te wachten op het volgende bandje. Toen die hun eerste noten aansloegen brak de pleuris uit. Binnen no time lagen de gabbers over rockers en de hiphoppers en trok iedereen elkaar in ravende euforie weer overeind. Een nieuw fenomeen was daar.

Ondertussen was de festival dinosaurus ook wakker geworden en opeens had het leuke nieuwe Lowlands festival zowaar een dance tent. Wij stonden daarbij, met de nogal legendarische line up van Dreadzone, Tricky, Chemical Brothers en Prodigy. Voor het afsluitende Prodigy optreden begon het hard te regenen. Iedereen stond lekker droog in de gigantische tent alleen de synthesizers van de Prodigy niet helemaal. Liam was behoorlijk  aangebrand en Keith briesde de backstage rond. Iedereen over de stress en Tricky lag in een deuk. Stond naast ons, ‘lets fuck them up, put Public Enemy’ Sabotage erbij en Prodigy kwamen toch voor de derde keer terug. Inpakken en uitdelen. Prodigy was inmiddels de beste live band van de jaren 90.

  Het volgende seizoen namen we heft in eigen handen. Een vriend had het Vrieshuis Amerika gekraakt, Vijf verlaten post-industriele voetbalvelden boven op elkaar naast het IJ. Na wat underground feestjes wilden we wel eens een echte outdoor rave doen met Prodigy. Die waren al best duur toen en wij hadden geen geld. Tegen het Prodigy management zeiden we dat we die 40.000 wel hadden, tegen de potentiële sponsor dat we de Prodigy binnen was. Na een paar weken gehossel viel het net goed. Roni Size en Krust erbij en nog wat leuk spul in alle stijlen. Mark Vrieshuis deed de aankleding en had een hele partij autowrakken verzameld en die met een hijskraan 20 meter hoog recht voor het podium opgestapeld. Gelukkig vond de brandweer dat ook geen goed idee en gingen ze naast de hamburgers aan de zijkant. Jungle Brother Mike D. belde sochtends dat het vliegtuig te vroeg vertrokken was. Dat werd een lokale rapper. Tupac was die week overleden en Afrika Islam, zoon van Bambataa maar eigenlijk een gewoon een goede beuk-techno dj, pakt de mic tijdens zijn set: ’This one is for Tupac Shakur, who found out how real hiphop is’. Underworld- Born Slippy. Het schot was gelost en het feest ging los. Roni Size, Krust &Dynamite waren zo goed in 96/97 dat ze stiekem wel het hoogtepunt waren. Tijdens hun set vlogen de autowrakken (met daarin stroboscopen) in de brand en al snel sloegen de vlammen ook 20 meter hoog uit. Iedereen dacht dat bij de show hoorde maar het lichtverhuur bedrijf liep rood aan en wist beter. De brandweer was snel ter plekke maar Roni en Krust draaide gewoon door. Na de wissel met Prodigy begon het tijdens Firestarter te regenen en Amsterdam was nog steeds een rauwe stad.

  In 1998 stond de Prodigy in de namiddag op Drum Rhythm in een grote tent op het Westergas terrein en ik had de opwarm taak. Draaien voor een grote act is eigenlijk altijd voor spek en bonen en zo leek het nu ook te gaan. Breakbeat, hiphop of jungle, het bleef achtergrond muziek voor de wachtenden totdat er toch een soort reactie leek te komen.Na de hardcore remix van Speedy J’s ‘Pullover’ sloeg de vlam erin. Even de gabber kick aangehouden, Supershar-shooter, jungle en de rave was aan. Die week was Frank Sinatra overleden en het was mijn beurt voor de ode. Op eerste tonen van ‘New York’ zette het voltallige publiek zette een voetbalkoor in dat in heel Westerpark te horen moet zijn geweest.

Wat dansmuziek bijzonder maakt zijn de momenten, die altijd dieper gaan dan de  platen zelf. De Prodigy waren de meesters van de intensiteit, het maximale uit het moment halen.  Twintig jaar later een moment om aan Keith terug te geven. Aan de eternal raver, ’I want to wake up in a city that never sleeps and find I am king of the hill, top of the heap, these little town blues are melting away.’